Εικόνες ντροπής και ατομικής ευθύνης

Εικόνες ντροπής και ατομικής ευθύνης

Category : ΝΕΑ

Το ότι ο Έλληνας έχει χαλαρώσει μετά την περίοδο της «σκληρής» καραντίνας (και ιδίως μετά την σταδιακή- και ολική- άρση των μέτρων) και δεν προσέχει όσο στο πρόσφατο παρελθόν, είναι δεδομένο. Επίσης, το ότι υπάρχει πληθώρα ατόμων εκεί έξω που σηκώθηκε από καναπέδες, κρεβάτια, καρέκλες και άρχισε να κάνει λόγο περί «κοροϊδοϊού», είναι πέραν πάσης αμφισβήτησης. Αν θέλουμε να είμαστε απολύτως δίκαιοι, οι πολίτες φταίνε για την περαιτέρω εξάπλωση του ιού- αν και η συμπεριφορά τους μετά από μια περίοδο με καινοφανή ψυχολογική πίεση είναι εν μέρει κατανοητή.

Όμως, για μισό λεπτό: ποιος έδωσε εντολή για ν’ ανοίξουν τα σύνορα (κίνηση που δικαιολογείται ως ένα βαθμό, μιας και η πληγείσα οικονομία έπνεε τα λοίσθια), ανεβάζοντας κατακόρυφα τα- ανύπαρκτα, μέχρι πρότινος- εισαγόμενα κρούσματα;

Ποιος έδωσε πρόωρα την εντολή για κατάργηση της υποχρεωτικής μάσκας στα σούπερ μάρκετ, τις δημόσιες υπηρεσίες, αλλά και τους υπόλοιπους κλειστούς χώρους, όπου ο συγχρωτισμός κάνει πάρτι; Το να επαναφέρεις άρον-άρον ένα μέτρο που δε θα έπρεπε ποτέ να έχει καταργηθεί, δε σημαίνει πως έλυσες το ζέον πρόβλημα. Αντιθέτως, σημαίνει πως πήρες χαμπάρι ότι τα έκανες μαντάρα και τώρα παλεύεις να σώσεις ό,τι σώζεται.

Ποιος πήγε να παρακολουθήσει την παράσταση του υπερταλαντούχου κ. Ζαχαράτου μέσα στον κόσμο, χωρίς να φοράει μάσκα και έχοντας ως μόνη προστασία ένα… εικόνισμα της Παναγίας;

Ποιος είναι εκείνος που αρνείται πεισματικά να πάρει σαφή θέση για την εκκλησία και καταφεύγει σε ψιθυριστά μισόλογα για τον κόσμο που συνωστίζεται σ’ αυτές, υπό το φόβο της «αντίδρασης των πιστών»;

Ποιανού λάθος ήταν η μείωση των δρομολογίων μέσα στο καλοκαίρι στα ΜΜΜ, με τον κόσμο, για παράδειγμα, να περιμένει εν μέσω πανδημίας στον ΗΣΑΠ 15 λεπτά για να περάσει ο ηλεκτρικός;

 

 

Τίνος υπαιτιότητα είναι η ελλιπής λειτουργεία των on line συστημάτων των τραπεζών, κάτι που αναγκάζει τους πολίτες να πηγαίνουν ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα στα υποκαταστήματα, όπου γίνεται το διασημότερο κάγκελο στα χρονικά και που αν πεις «μάσκα» σε κάποιον εργαζόμενο εκεί, μάλλον θα καταλάβει ομορφιάς;

Ποιος άφησε «ελεύθερα» τα beach bars (λες και θα γινόταν σ’ αυτά καθιστική διαμαρτυρία στην άμμο με αποστάσεις μεταξύ των διαμαρτυρομένων και όχι το υποκοριστικό της Καλλιόπης με πρωταγωνιστές ανθρώπινες σαρδέλες), τους γάμους και τις κηδείες χωρίς περιορισμούς;

Το να κουνάς το δάχτυλο στους ανεύθυνους Έλληνες (προς αποφυγή παρεξηγήσεων, η ανευθυνότητά μας δεν αμφισβητείται) για την άνοδο των κρουσμάτων και να τους «βομβαρδίζεις» για το πόσο σημαντικό είναι να επιδείξουν ατομική ευθύνη, υπό το φόβο ενός νέου, απευκταίου lockdown, είναι ο εύκολος δρόμος.

Για να μπορείς να το κάνεις αυτό, όμως, σημαίνει πως πρώτα εσύ, ως κυβέρνηση, έχεις κάνει τα πάντα- ή, για να είμαστε πιο ρεαλιστές, τα περισσότερα– σωστά, μετά την αδιαμφισβήτητα πετυχημένη αντιμετώπιση του πρώτου κύματος του κορωνοϊού.

Το «Τα πάντα εξαρτώνται από τους πολίτες», που τείνει να γίνει το νέο μότο, ενέχει σημαντικές ποσότητες ατόφιου ψέματος. Όχι, δεν εξαρτώνται τα πάντα από τους πολίτες- αρκετά, ναι, αλλά όχι τα πάντα.

Άλλωστε, οι Έλληνες διαχρονικά ήταν λάτρεις της μίμησης: αν οι κυβερνώντες γράφουν στα πα…πούτσια τους τους κανόνες και, φερ’ ειπείν, συνωστίζονται σ’ ένα χώρο 25 τμ χωρίς καμία προφύλαξη λες και έχουμε ρέιβ πάρτι με 16χρονα το 2001, τότε δεν μπορείς να περιμένεις ως δια μαγείας ο πολίτης να είναι τύπος και υπογραμμός. Το αντίθετο: θα πάει κι αυτός να δει τη χ παράσταση με μηδενική απόσταση από τον διπλανό του και χωρίς να φοράει μάσκα (εκτός κι αν το έργο είναι η Μάσκα του Ζορό, όπου για λόγους καλτίλας μπορεί να κάνει μια εξαίρεση).

Και τα κρούσματα, ειδικά το καλοκαίρι που έχουμε τουρίστες από χώρες που έχουν πληγεί σφόδρα από τον ιό, θ’ ανεβαίνουν. Και το άγχος της εξάπλωσης της πανδημίας θα μεγαλώνει. Και η τρομολαγνεία θα επιστρέψει δριμύτερη σε πρώτο, αποκρουστικό πλάνο.

Κι αν αυτό μοιάζει με ψόγο για την κυβέρνηση, δεν είναι… ακριβώς: είναι μια απλή διαπίστωση εξόφθαλμων- και ανθρώπινων, δεκτό- λαθών, που, όμως, δεν πρέπει να γίνονται.

Για να βγούμε από το σκοτάδι στο φως, δεν αρκεί ν’ ανάψουν στο 100% τον λαμπτήρα της ατομικής ευθύνης μόνο οι πολίτες. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και «οι πάνω».

Στο τέλος, είναι βέβαιο, ο κορωνοϊός θα πάρει το θνησιμαίο κουφάρι του και θ’ αναχωρήσει για άλλες, όχι επίγειες, πολιτείες. Στο χέρι όλων μας είναι να καθορίσουμε το πότε θα γίνει αυτό.

Ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, στα χέρια μας.

Αυτά που πλένουμε ξανά και ξανά και ξανά, ούτως ώστε να χαιρετάμε τους φίλους μας σε απόσταση δύο μέτρων με παλάμες που παραπέμπουν σε καθαρή συνείδηση.

Με πληροφορίες από menshouse.gr



Ιανουάριος 2020
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031